กลับไปหาครอบครัว

posted on 09 Apr 2012 20:16 by asakurabee
 
ได้ดูเรื่องนี้เมื่อนาน...................................มาแล้ว
วันนี้ว่างๆ(เพราะตกงาน T^T) ขุดเลยเอามาดูอีกรอบ ก็คิดแค่ดูเพลินๆแก้เซ็ง
แต่กลับกลายเป็นว่า animeเรื่องนี้เข้ากับบรรยากาศ วันรวมญาติ อย่างปีใหม่ไทยแบบสุดๆ
สำหรับเนื้อเรื่อง คงไม่ต้องพูดถึง หลายๆคนคงรู้กันหมดแล้ว
แต่ที่อยากจะเล่า คือจดหมายที่คุณทวดทิ้งไว้ให้ทุกๆคนในบ้านได้อ่าน
 
"ถึงครอบครัวของฉัน
ก่อนอื่นฉันต้องขอให้ทุกคนสงบสติิอารมณ์ลงหน่อยนะ
สิ่งสำคัญสำหรับมนุษย์ทุกคนคือการมีสติ
ฉันอยากให้งานศพเป็นงานเล็กๆ แค่คนในครอบครัวเรา
และฉันขอให้ทุกคน กลับไปใช้ชีวิตเหมือนเดิมอย่างที่เคยเป็น
ฉันอาจไม่มีอะไรทิ้งไว้ให้เป็นมรดกของพวกเธอ แตคนที่ฉันได้รู้จักมาชั่วชีวิตของฉัน
สามารถช่วยเหลือพวกเธอได้อย่างดีแน่นอน ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก
ทุกคนจงทำงานอย่างขยันขันแข็ง และใช้ชีวิตให้คุ้มค่านะ
แล้วก็... ถ้าหากว่า วาบิสึเกะกลับมาละก็..
ถึงแม้ว่าเขาจะออกจากบ้านไปตั้งแต่ 10 ปีก่อน ไม่รู้ว่าจะกลับมาตอนไหน
ถ้าเขากลับมาบ้านละก็ ฉันเชื่อว่าเขาต้องหิวแน่ๆ
บอกให้เขาทานพืชผักในสวน องุ่น และลูกแพร์ให้เต็มที่เลยนะ
ฉันยังจำวันแรกที่ฉันพบเด็กคนนั้นได้อยู่เลยนะ หูของเขาเหมือนพ่อเขาจนฉันตกใจมากเลยเชียวล่ะ
ขณะที่เราเดินไปด้วยกันตามทุ่ง ที่เต็มไปด้วยดอกผักบุ้งบานสะพรั่ง
ฉันบอกเขาว่า "ตั้งแต่นี้ไป เธอคือส่วนหนึ่งของครอบครัวแล้วนะ"
ถึงแม้ว่าเขาไม่ตอบอะไรเลย แต่ก็ไม่ได้ปล่อยมือฉันไป
ฉันรู้สึกมีความสุข เหมือนกับว่าเขาเป็นลูกชายแท้ๆของฉัน
ความสุขของฉัน จะต้องส่งผ่านไปถึงเขาแน่ๆ
ครอบครัวเดียวกันน่ะ ไม่ควรปล่อยมือออกจากกันนะ
เธอไม่ควรยอมแพ้ต่อชะตาชีวิต ถ้าหากว่าพวกเธอต้องพบเจอ ช่วงเวลาที่ยากลำบากและเจ็บปวด
ฉันอยากให้ทุกคนทานข้าวร่วมกันอย่างพร้อมหน้า เหมือนที่เคยเป็นมานะ
สิ่งที่เลวร้านที่สุดในโลกนี้ 
ก็คือความหิวโหย กับการที่ต้องอยู่คนเดียว
 
ฉันน่ะ เพราะว่ามีพวกเธอทุกคนอยู่เคียงข้าง ชีวิตฉันจึงเปี่ยมไปด้วยความสุข
ขอบคุณมากนะ
ลาก่อน" 
 
ผมเคยบอกผู้หญิงคนนึง ตอนที่เธออกหักไปว่า "ไม่ว่าจะเจ็บช้ำ หรือปวดร้าวเพียงใด เรายังมีครอบครัว ที่อยู่ข้างหลังเรา และพร้อมที่จะต้อนรับเรากลับบ้านเสมอ" ผมไม่รู้ว่าคำพูดพวกนี้สวยหรูแค่ไหน หรือมันซึ้งกินใจมากเท่าไร แต่ทั้งหมดมันออกมาจากความรู้สึก ผมพยายามดามใจเธอ ด้วยความประสงในเรือนร่าง
เอ๊ย................ ในการเข้าไปในหัวใจเธอแทนที่เขาคนนั้น ทุกวันนี้ผมคุยกับเธอทุกวัน โดยที่ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ในฐานะอะไร แต่ก็ช่างเหอะ...........เพราะวันที่ 11 นี้ ผมจะขับรถกลับบ้านพร้อม น้องชาย แฟนน้องชาย
และน้องสาว กลับไปนั่งล้อมวงกินข้าว กับพ่อ และป้า และญาติคนอื่นๆ ที่อาจจะ มาหาเรา
 
ขอให้ทุกคนเดินทางโดยปลอดภัยครับ...........
9 Apr 2012
ฺBee

นิทานของคนที่ไม่ไช่

posted on 17 Oct 2011 21:12 by asakurabee
กับ "คนที่รัก" ต่อให้ "หลับตา" ยังไงก็ยัง "เห็นหน้า"

กับ "คนที่หมดค่า" ต่อให้ "ลืมตา" ยังไงก็ "มองไม่เห็น"
by SADกัมปานี
 
อยากเจอไอ้คนเขียนประโยคนี้มากๆ มันเป็นพยาธิในตัวเรารึไง ถึงได้รู้ดีขนาดนี้
 
เมื่อหัวใจเหนื่อยล้า และความรักเริ่มไม่เข้าท่าขึ้นมาทุกที 
ความมั่นใจที่มี ว่ารักคือการแชร์ความรู้สึก แต่พอลองนึก นึก ทำไมเราต้องยอมเขาทุกที
เพื่อนหลายๆคนเลยบอกว่าไอ้บี ความรักคือการยอมรับที่เขาเป็น
แล้วทำไมเขาไม่เคยมองเห็น ว่าคนข้างกายที่คอยดูแลเขาน่ะเป็นยังไง
ความรู้สึกที่เขามี กับความรักดีๆที่เขาให้ไป ไม่รู้มันไปหล่นอยู่ตรงไหน
หรือว่าหัวใจเธอลึกเกิน ฉันที่คิดว่าแค่บังเอิญผ่านมา จึงไม่อาจไขว่คว้าหัวใจ
หรือใจเธอยังอยู่ที่เขา คนที่เป็นเงาอยู่ในอดีต ที่เธอแอบคิดถึงในทุกขณะจิต
ทั้งที่เขาผิดที่ทำเธอเสียใจ
 
ฉันพยายามเช็ดนํ้าตา เหมือนเป็นคนบ้าที่ไม่อยากให้เธอร้องไห้
แต่มันก็เป็นแค่ความคิดข้างเดียวของคนอ่อนไหว เธอไม่มีวันให้ใจคงเพราะเธอไม่ต้องการ
เธอบอกว่าขอเวลาสักนิด เพื่อนๆก็บอกคิดถึงเขาบ้าง ให้เขาลืมใครบางคนที่ไม่ต้องการ
นานพอให้กาลเวลาเยียวยาหัวใจ ฉันไม่มีปัญหาที่จะรอความรัก ก็เคยรอมันมาทักจนเหนื่อยล้า
รอเธออีักไม่นานให้รักเก่านั้นจากลา แค่นี้ก็มีค่ามากมาย
 
แต่เธอกลับไม่มองมัน ไม่เคยเห็นฉันมีคุณค่า มองฉันเหมือนภาพลวง เหมือนสิ่งพรางตา 
ไม่เคยเห็นค่า ไม่น่าสนใจ
แค่คนที่เข้ามาวุ่นวายในชีวิต รออีกสักนิด เดี๋ยวเขาก็เบื่อแล้วจากไป
ไม่เคยคิดว่าเขาทุ่มเททั้งกายและใจ ที่ให้ไปน่ะ คือชีวิตที่ฉันมี
 แค่มองฉันสักนิด คิดถึงกันสักหน่อย ไม่ต้องบ่อย ไม่ต้องมากมาย
ก็คงรอเธอจนวันสุดท้าย ไม่ว่าจะเกิดอะไรก็จะยอม
 
แค่อยากระบายอ่ะ แต่งไปมั่วๆ ด้นไปเรื่อย ไม่มี แอลอกฮอล์ เลยไม่พริ้ว รึปล่าว..................
สรุปง่ายๆ 
ทุ่ม = เจ็บ
เท = เหนื่อย
ดังนั้น การทุ่มเทให้กับคนที่ไม่รักเรา เราก็จะได้ แค่ เจ็บ และ เหนื่อย
 
 
 
 
จบจ้ะ........................................................................................
ผมเป็นมนุษย์เงินเดือน ที่ยังไม่เคยย้ายงานเลย ตั้งแต่จบมาก็ทำงานที่ปัจจุบันนี่มา 4 ปีแล้ว จนเมื่อไม่นานมานี้พี่ที่นับถือกัน ได้แนะนำมา ว่ามีบริษัทนึงเปิดรับสมัคร ซึ่งมันก็คือบริษัทลูกค้าของบริษัทผมนี่แหละ แล้วผมก็ลองเกลินกับพี่ๆในบริษัทดู ปฏิกิริยาที่เจอ ก็มี -เราทำงานแบบพี่น้อง เฮฮาปาตี้ ที่อื่นกดดันมากนะ (ทำไมวะ ปกติโรงงานอื่นเขาทำงานกัน ตัวเป็นเกลียวหัวเป็นน็อต ไม่พูดไม่จากันเลยเหรอ ไอ้เรื่องกดดันอ่ะ ทุกวันนี้ก็ไช่ว่าจะไม่กดดันนะ) -ถ้าไปแล้ว คิดจะกลับมาใหม่ ไม่ได้แล้วนะ (ก็เออซิครับ กรูคงไม่บากหน้ากลับมาหรอก ถ้าไม่ไหวก็ต้องหาทางไปต่อล่ะ) -บริษัทนั้นน่ะเหรอ ไม่ได้เรื่อง ไม่ค่อยมีระบบ ทำไมไม่ไป บริษัทนี้.......ล่ะ (ก็แล้วไอ้บริษัทที่ว่าอ่ะ มันเปิดรับคนไหมครับ) -เปลี่ยนงานทั้งที ทำไมไม่หาที่มันดีกว่าบริษัทนี้ล่ะ (อันนี้น่าคิด อะไรคือดีกว่า???? เงินเดือนเยอะขึ้น, ใกล้บ้าน, เพื่อนรวมงานหน้าตาดี หรือ แค่เป็นงานที่ชอบ) ผมว่าการทำงานก็เหมือนกับการมีแฟน คบกันไปนานๆ รู้ใส้รู้พุงกันหมดแล้ว มันก็เบื่อกันได้ บางคนอาจจะทนอยู่ แต่บางคนเบื่อแล้วก็เลิกเลย บางคนอาจจะมีกิ๊ก อื่ม..........ผมว่ากิ๊กน่าจะเหมือนอาชีพเสริิมนะ เป็นตัวสำรอง ที่คอยมาเติมเต็มส่วนที่ขาด ไม่รู้ล่ะ คงจะไปเขียนใบสมัครทิ้งไว้ก่อน ถ้าเขาเอาเรา ค่อยคิดอีกที ..........................................สวัสดีปีใหม่ครับ...........................................