The Alchemist

ผมเป็นมนุษย์เงินเดือน ที่ยังไม่เคยย้ายงานเลย ตั้งแต่จบมาก็ทำงานที่ปัจจุบันนี่มา 4 ปีแล้ว จนเมื่อไม่นานมานี้พี่ที่นับถือกัน ได้แนะนำมา ว่ามีบริษัทนึงเปิดรับสมัคร ซึ่งมันก็คือบริษัทลูกค้าของบริษัทผมนี่แหละ แล้วผมก็ลองเกลินกับพี่ๆในบริษัทดู ปฏิกิริยาที่เจอ ก็มี -เราทำงานแบบพี่น้อง เฮฮาปาตี้ ที่อื่นกดดันมากนะ (ทำไมวะ ปกติโรงงานอื่นเขาทำงานกัน ตัวเป็นเกลียวหัวเป็นน็อต ไม่พูดไม่จากันเลยเหรอ ไอ้เรื่องกดดันอ่ะ ทุกวันนี้ก็ไช่ว่าจะไม่กดดันนะ) -ถ้าไปแล้ว คิดจะกลับมาใหม่ ไม่ได้แล้วนะ (ก็เออซิครับ กรูคงไม่บากหน้ากลับมาหรอก ถ้าไม่ไหวก็ต้องหาทางไปต่อล่ะ) -บริษัทนั้นน่ะเหรอ ไม่ได้เรื่อง ไม่ค่อยมีระบบ ทำไมไม่ไป บริษัทนี้.......ล่ะ (ก็แล้วไอ้บริษัทที่ว่าอ่ะ มันเปิดรับคนไหมครับ) -เปลี่ยนงานทั้งที ทำไมไม่หาที่มันดีกว่าบริษัทนี้ล่ะ (อันนี้น่าคิด อะไรคือดีกว่า???? เงินเดือนเยอะขึ้น, ใกล้บ้าน, เพื่อนรวมงานหน้าตาดี หรือ แค่เป็นงานที่ชอบ) ผมว่าการทำงานก็เหมือนกับการมีแฟน คบกันไปนานๆ รู้ใส้รู้พุงกันหมดแล้ว มันก็เบื่อกันได้ บางคนอาจจะทนอยู่ แต่บางคนเบื่อแล้วก็เลิกเลย บางคนอาจจะมีกิ๊ก อื่ม..........ผมว่ากิ๊กน่าจะเหมือนอาชีพเสริิมนะ เป็นตัวสำรอง ที่คอยมาเติมเต็มส่วนที่ขาด ไม่รู้ล่ะ คงจะไปเขียนใบสมัครทิ้งไว้ก่อน ถ้าเขาเอาเรา ค่อยคิดอีกที ..........................................สวัสดีปีใหม่ครับ...........................................

  หลังจากที่รู้ว่าทางร้านหนังสือที่ Lotus market ใกล้บ้านไม่รับนิตยสาร สารคดีที่ตนชอบอ่านมาขาย ชายหนุ่มกำลังเดินวนไปวนมา อย่างไร้จุดหมายด้วยความผิดหวังตามเส้นทางที่เดินประจำ ผ่านชั้นวรรณกรรมเยาวชน นวนิยายสืบสวนสอบสวน เรื่องสั้น และตำราเรียนกฎหมาย พลันสายตาเหลื่อบมองไปทางวรรณกรรมโรมานซ์ เขาก็ได้พบกับสิ่งที่ทำให้หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ

ผมของเธอดำยาว ราวท้องฟ้าในราตรีกาล 

ดวงตาดูสดใส ดั่งดารา ในคืนแรม ดูเป็นประกายสดใส เมื่อได้ไล่ตามจินตนาการของตัวหนังสือที่อยู่บนมือ

ผิวที่ขาวดูเปล่งประกาย เมื่ออยู่ใต้แสงไฟ 

ผมรวบหางมาดูเรียบร้อย ตัดกับเสื้อกล้ามสีดำ และกางเกงขาสั้นแดงสีแสบตา

ภาพทั้งหมดถูกบันทึกลงในหัวใจชายหนุ่มในเวลาไม่ถึงเสี้ยววินาที ยังไม่ทันได้ทักทายหญิงสาวก็วางหนังสือแล้วเดินออกจากร้านไป ชายหนุ่มทิ้งระยะห่างแล้วตามไปโดยไม่ให้ผิดสังเกต ชายหนุ่มเดินมาทันเห็นหญิงสาวเข็นจักรยานมาจอดหน้าร้านยำ ชายหนุ่มไม่เคยชอบกินยำ แต่กว่าจะรู้ตัว ชายหนุ่มก็มายืนอยู่หน้าร้านแล้ว

"ยำมาม่า ไส่ทุกอย่างครับ" 

ชายหนุ่มชายตามองหญิงสาว แต่ก่อนที่เขาจะได้เอื้อนเอ่ยอะไรนั้น เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น

"จ๋าแม่.....จ่ะ.......จ่ะ......."

"ป้าคะเดี๋ยวพี่หนูมาเอานะคะ"

ป้าร้านยำพยักหน้า แล้วยิ้มน้อยๆ แล้วหญิงสาวก็ปั่นจักรยาน หายลับไปในหมู่บ้านหรูราคาหลายล้าน ทิ้งชายหนุ่มให้มองตามหลัง จนลับสายตา ตอนนี้ชายหนุ่มนั่งอยู่หน้าคอม ยำมาม่าอยู่บนโต็ะกับข้าว

ชายหนุ่มไม่รู้ว่าตอนนี้หญิงสาวอยู่ที่ไหน แต่ชายหนุ่มรู้ว่าวันเสาร์-อาทิตย์หน้า ชายหนุ่มจะอยู่ที่ร้านหนังสือ ลองอ่านวรรณกรรมโรมานซ์ และหายำที่ตัวเองชอบกิน